Amalia’s weg naar de kerk

Amalia’s weg naar de kerk

‘Alleen in de Wijnstok kan je vrucht dragen’

Elja van de Langemeen-Valkenburg

Als je in het kleine plaatsje De Klomp bij de familie Van Diesen aan komt rijden, merk je al snel dat Amalia van bloemen houdt. ’s Zomers verzorgt ze een pluktuin vol prachtige dahlia’s, maar daar is in het winterseizoen niet veel van te zien. ‘De dahlia’s zijn een mooi beeld van geestelijk leven’, zo vertelt Amalia, ‘zoals het wortelen in de grond, en het leven wat uit een dode knol tevoorschijn komt zodra de zon begint te schijnen.’

Dat Amalia deze geestelijke lessen trekt uit knollen is helemaal niet vanzelfsprekend. Ze is onkerkelijk opgegroeid. Zonder Bijbel en zonder de God van de Bijbel. Inmiddels is het ruim twintig jaar geleden dat ze in aanraking is gekomen met de kerk. ‘Ik kreeg verkering met Serge, nu mijn man, en hij gaf vanaf het begin aan dat hij naar de kerk wilde blijven gaan. Samen zijn we een zoektocht begonnen en uiteindelijk in de Gereformeerde Gemeente van Veenendaal terechtgekomen. We hebben een gesprek aangevraagd en op advies hebben we twee jaar de belijdeniscatechisatie gevolgd.

Serge ging namelijk al een aantal jaren niet meer naar catechisatie en ik wist helemaal niets. Die twee jaar zijn heel goed geweest. Ik wilde veel lezen en onderzoeken, wilde alles weten. Ik was niet gedoopt, dat vond ik erg moeilijk, maar er kwam naast opzien óók een groot verlangen om gedoopt te worden.’

Alleen

Terugblikkend op haar eerste keer in de kerk geeft Amalia aan dat ze gelijk dacht: dit is waar! ‘Maar ik dacht ook dat iedereen hetzelfde dacht en dat iedereen bekeerd was. Het zingen vond ik erg bijzonder. Zelf had ik toen in geen jaren meer gezongen en dan met zoveel mensen bij elkaar de psalmen zingen is mooi en er klinkt ook eerbied in door.

Ik ben heel warm ontvangen, al heb ik het ook moeilijk gehad. Misschien zou het fijn geweest zijn als ik één vast persoon toegewezen had gekregen aan wie ik alles mocht vragen. Maar dat was toen nog helemaal niet gebruikelijk. Mijn omgeving vond het apart en lastig dat ik zo veranderde. Zij zien het allemaal als regels, wettisch, moeite, ze vonden het een soort knap van me dat ik het volhield, maar zij zien niet de blijdschap in een leven met de Bijbel. Je staat daarom best alleen. Dat is moeilijk, maar anderzijds ook nodig. Het leert je alles bij de Heere neer te leggen en van Hem te verwachten.

In de begintijd wilde ik met name de praktische dingen weten en onderzoeken wat de Bijbel ervan zegt; zoals het dragen van een rok en een hoed. Later is er meer diepgang gekomen; zoals het lezen en onderzoeken van de Bijbel met kanttekeningen. Ook ‘De Christenreis’

van Bunyan heb ik in de eerste jaren meerdere keren gelezen. De Heere werkt ordelijk; heel geleidelijk kwam er liefde voor het Woord. Zo was er eens een preek over Psalm 23: ‘De HEERE is mijn Herder’, Die voor het tijdelijke moed en krachten gaf. Later is die psalm opnieuw diverse keren van betekenis geweest, maar dan weer andere verzen. Soms tot bestraffing, maar ook tot troost en bemoediging. Uiteindelijk ervaar je dat heel de Bijbel het Woord van God is en dat juist in tijden van moeite en zorg de Heere nabij is en wil werken. Ook zie je achteraf dat de Heere heel ons leven leidt, tot de kleinste dingen toe.’

Doordat de doop voor haar een grote worsteling is geweest, ervaart Amalia het als wonderlijk dat hun vier dochters gedoopt zijn. ‘Een grote zegen én een onmogelijke opgave. Heel bijzonder als de Heere je apart zet. Al merk ik dat onze kinderen alles heel gewoon en vanzelfsprekend vinden. Als ze uit catechisatie komen, wil ik graag weten waar het over ging en wat er gezegd is. Ik vind alles heel waardevol, maar mijn kinderen geven dan vaak als antwoord: ‘Tja, gewoon!’

De kinderen krijgen veel onderwijs en horen zoveel goeds van de Heere, maar neigen toch naar de zonden. We hebben allemaal bekering nodig. De gelijkenis van de ranken is daar zo’n mooi beeld van. Alleen in de Wijnstok kan je vrucht dragen. Er zijn echt maar twee wegen, dat vind ik aangrijpend. Mijn moeder is met me mee geweest naar de Bijbelcursus van de gemeente.

Je wilt zo graag dat iedereen het Woord hoort, omdat je ziet hoe leeg het leven is zonder dat Woord. Ook wil je graag (snel) vrucht zien, maar dat moeten we aan de Heere overlaten. Het is best moeilijk om in een grote gemeente als buitenstaander binnen te komen. Maar we ervaren ook warmte, medeleven en gemeente-zijn. Tijdens en na een zware zwangerschap hebben we meerdere maaltijden per week ontvangen, van mensen die we niet eens goed kenden. Wat mooi is dat! En toch voel ik me vaak in de kerk een buitenbeentje én in de wereld een buitenbeentje. Maar ik zou nooit meer zonder het Woord en zonder de Heere kunnen.’